روزی که قرار شد یارانه‌‌ها هدفمند شود، کسی با آن مخالف نبود. به‌‌رغم انتظار دولت، مردم با میل پذیرفتند و طرحی که در دولت نهم آغاز شد، با همکاری مردم به زودی اجرا شد. در این میان مشخص شد تعریف دولت و ملت از قانون هدفمندی یارانه‌ها یکسان نیست یا دست کم تعاریف تغییر یافت. تا آنجا که اکنون همین یارانه‌ها به دغدغه ای برای دولت و نگرانی آزار دهنده برای مردم تبدیل شده است.
 دولت با شیبی ملایم بخشی از خانواده‌ها را از فهرست یارانه بگیران حذف كرد و بعید نیست به زودی طی مراسمی با آخرین یارانه بگیر هم خداحافظی شود. مردم طبق وعده‌های دولت قبل، گمان می‌کردند هدفمندی یارانه‌ها یعنی اینکه زندگیشان روز به روز بهتر شود؛ یعنی کمی سختی بکشند، اما تورم کاهش یابد. دفترچه بیمه آنان پوشش بهتری دهد و بیمارشان روی زمین نماند.
چرخ کارخانه‌ها تندتر بچرخد تا بچه هایشان بیکار نمانند. مردم از طرف دیگر امید داشتند هر سال با افزایش نرخ تورم، سهمشان از یارانه ای که دولت اختیار مصرفش را به خودشان سپرده، افزایش یابد و با افزایش قیمت‌ها خودشان سبد خانوارشان را مدیریت کنند.
اما نشد و قانون هدفمندی یارانه‌ها به معضلی تبدیل شد. گویــی كه شهروندان عادی باید به خاطر همان اندک مبلغ، پاسخگوی تمام تورم و کسری بودجه و... باشند.
زیبنده نیست که هر ماه یکی از مسئولان دولتی خبر حذف عده ای از خانوارها را از فهرست دریافت کنندگان یارانه بدهد و مقام مسئول دیگری آن را تکذیب کند.
یا در مقطعی اعلام شود كه حذف شدگان می‌توانند در فلان سایت اعتراض خود را اعلام کنند و این شیب ملایم همچنان ادامه یابد. اکنون که دولت در عمل نشان داده است با پیگیری موضوع مهمی همچون مذاکرات هسته‌ای می‌تواند نشاط و امید را به جامعه برگرداند، انتظار زیادی نیست اگر بخواهیم تا از این رویه نا مناسب دست بردارد و به فکر چاره ای اساسی باشد.
 اگر قرار است اندک مبلغی که به اسباب نگرانی دولت و مردم تبدیل شده است، حذف شود، بهتر است یکباره این کار صورت پذیرد. این شیوه پلكانی، طبقه ضعیف جامعه را می‌آزارد و شیوه مناسبی نیست.
 اگرچه به دولت در کنترل تدریجی افکار عمومی کمک می‌کند، اما در نهایت باعث رنجش مردم می‌شود. شهروندان فهیم راضی هستند که به آنان اعلام شود از ماه بعد یارانه ای به هیچ‌‌کس پرداخت نمی‌شود، اما دولت عزم آن کرده که بساط فساد، قاچاق، سوء استفاده‌های مالی،رانت خواری و... را از این جامعه برچیند.
مردمی که قرار است بهای سوخت و انرژی را معادل قیمت جهانی یا قیمت آن در کشورهای همسایه بپردازند، خوشحال و امیدوار خواهند شد، اگر بشنوند حقوق و دستمزد کارکنان و کارگران هم به مقدار واقعی رسیده است. مردم آن‌‌گاه امید و نشاط را بهتر لمس می‌کنند که ریشه تبعیض در شبکه اداری کشور خشک شود.
  اگر این مهم انجام گیرد، جای نگرانی نیست که یارانه کلا از سبد خانوار مردم ایران حذف شود و كسی هم به آن معترض نخواهد بود.